Токму тука на сцена стапува таканаречената теорија за пет години, теорија која вели дека поголемиот дел од луѓето со кои денес интензивно комуницираме, за пет години повторно ќе ни бидат странци. Не затоа што се случило нешто „лошо“, туку затоа што животот едноставно продолжува понатаму.
Сите фази на животот
Оваа теорија не зборува за површност на односите ниту за емоционална незрелост на современиот човек. Напротив, таа поаѓа од претпоставката дека нашиот живот се состои од фази и екосистеми: образование, работни места, градови, населби, интереси. Во секој од нив запознаваме луѓе со кои сме поврзани преку заеднички контекст. Кога тој контекст ќе се промени, врската често природно слабее или исчезнува.
Размислете за луѓето со кои сте биле блиски пред пет години. Колкумина од нив и понатаму се дел од вашето секојдневие? Повеќето ќе признаат дека тој број е изненадувачки мал. Сепак, тоа не значи дека тие пријателства биле лажни или безвредни. Тие биле вистински, само временски ограничени.
Проблемот настанува кога пријателството го мериме исклучиво преку неговото траење. Научени сме односите да ги гледаме како обврски што мора да траат „засекогаш“, а секој прекин без драма го доживуваме како личен неуспех. Како пријателството да нема право да заврши мирно, без голема причина и без виновник.
Многу пријателства се сезонски
Правилото за пет години нуди поинаква перспектива: дека многу пријателства се сезонски. Некои луѓе се клучни за нашите дваесетти, други за периодот кога ја градиме кариерата, трети за родителството или за големите лични промени. Нивната улога не е помала затоа што не трае цел живот, таа е драгоцена токму затоа што била точна во тој момент.
Со прифаќањето на оваа идеја се ослободуваме од непотребната тага и чувството на вина. Наместо да жалиме за односите што згаснале, можеме да ги гледаме како поглавја што ја исполниле својата цел. Воедно, престануваме да ги оптоваруваме сегашните односи со очекувањето за вечност.
Во тоа има и одредена убавина. Ако знаеме дека ништо не е засекогаш загарантирано, разговорите што ги водиме денес стануваат повредни. Пријателствата што ги имаме сега не мора да траат четириесет години за да бидат значајни. Доволно е да бидат искрени во овој момент.
Секако, постојат и односи што го преживуваат тестот на времето. Тие се поретки, но токму затоа и посебни. Правилото за пет години не ја намалува нивната вредност, напротив, дополнително ја нагласува.
На крајот, оваа теорија не зборува за губење, туку за движење. Луѓето доаѓаат, луѓето си одат, а ние се менуваме заедно со нив. Не губиме пријатели, создаваме простор за нови познанства, нови фази и нови верзии од себе. И во тој круг, сосема е во ред да не ги задржиме сите.
Извор: bizlife.rs
